Ժամանակով լինում է մի պանդա։ Այդ պանդան ես եմ։ Ես ապրում եմ անտառում, որտեղ կան շատ-շատ բամբուկներ։ Ես կգնայի լվացվելու, բայց ոչ մի տերևին ջուր չկար։ Պանդան գնաց լիճ փնտրելու և գտավ այն։ Մոտենալով լճին նա տեսվ, որ իր ընկրները ջուր չէին խմում։
Պանդան ասաց․
—Ինչո՞ւ չեք խմում։
—Ջուրը կանաչ է և կարծես այն թունավովա է։
Պանդան պտտվեց լճի շուրջ և տեսավ մի խողովակ, որտեղից հոսում էր այդ կանաչ ջուրը։
Պանդան սկսեց մտածել, թե ինչից կարող է դա լինել։
ԵՎ որոշեց գնալ այդ խողովակի ուղղությամբ։Գնաց-գնաց և հասավ քաղաք։
Քաղաքում հանդիպեց մի մարդու։Պանդան պատմեց ամեն ինչի մասին։ Այդ մարդը գնաց այնտեյ, որտեղ գտնվոմ էին այդ խողովակները։
ԵՎ ասաց․
—Մարդի՜կ, մի աղտոտեք ջրերը, կենդանիները չեն կարող ապրել առանց ջրի։
Ժամհարյան Լեվոն 