Աշուն ձորն է մտնում
Ժայռից մասուր է կաթում,
Սարն առել վրան մասուր
Թող մայրամուտը մի քիչ երկարի
Ժայռի ստվերը գետափի
Աշուն է, ուշ է
Ձեռքին կուժ է
Ահռելի ուժ է
Այնպես ծիծաղալի է
Մաշված միջով
Իմ մահով ոչինչ չի փոխվի կյանքում
Կողին խաչված այս կածանը
Ձորում մշուշ է:
Ժամհարյան Լեվոն 