Երեքշաբթի
1.Գրիր պատմություն «Երազանքիս ճանապարհին » վերնագրով։
Երազանքիս ճանապարհին.Լ․Ժ։
Ես միշտ պատկերացրել եմ, որ ապագան լինելու է ամեն ինչ կոդերով և համակարգչով։ Օրինակ՝ տները կառավարվեն ձայնով, սառնարանները ինքնուրույն իմանան բացակա մթերքները և պատվերի միջոցով հայտնվի սառնարանում։ Թվային աշխարհի դեպքում պետք է լավ իմանալ համակարգկչային տեխնոլոգիաները։ Այդ իսկ պատճառով երազում եմ դառնալ ծրագրավորող, ուսումնասիրել հնարավորինս շատ լեզուներ։ Ես կաշխատեմ հասնեմ երազանքիս և կստեղծեմ կայքեր ու խաղեր։
2.Լրացնել բաց թողնված տառերը` օ կամ ո:
Օդանավը թռչում է հնօրյա երկրի` Հայաստանի վրայով: Միօրինակ հոնդյունից ձանձրացած` դիտում ենք բացօթյա թանգարան համարվող յուրօրինակ լեռնաշխարհը: Վաղորդյան արեգակի ճառագայթները հոծ ամպերի միջով լուսավորել են դեղնազօծ արտերը, արծաթազօծ սառնորակ գետակները: Փչում է մեղմօրոր քամի, և մեղմորեն օրորվում են ցորենի հոռթի ցանքատարածությունները: Որքան են սիրում հայերն իրնեց բնօրրանը ինչպես են տնօրինում երկրի բախտը և ամեն ինչ անում հօգուտ նրա բարգավաճման: Հոգուտ ոտճանում է հարգանքն այս կենսախինդ ժողովրդի նկատմամբ, և հօդս է ցնդում այն մտավախությունը, թե իր հողին արմատներով կառչած և քնքշորեն կապված Հայկա զարմը երբևէ կարող է պարտվել; Եթե անողոք դարերը ծնկի չբերեցին այս համառ ցեղին, էլ ին՞չը նրանց կարող է ընկճել: Ինքնաթիռն սկսում է վայրէջք: Պարզորոշ գծագրվում են երկվորյակ քույրեր Մասիսները, տարորոշվում են նորաոճ շենքերը, օրեցոր ընդարձակվող Երևանը: Մեզ դիմավորում է նախօրոք պատվիրված ավտոմեքենան, և մենք ուղևորվում ենք դեպի քաղաքի կենտրոնում գտնվող գիշերօթիկ դպրոցի շենքը, որը պիտի դառնա մեր հնգօրյա օթևանը:
Ժամհարյան Լեվոն 