Մի գյուղում, ապրում էր մի տղա։ Նա շատ էր սիրում նկարել տարբեր կառուցվացքեր։ Նա ուզում էր, որ երբ նա մեծանա սարքի մոտակա քաղակում իր կառուցաց տները։ Տղան մեծացավ և նա տեղափոխվել է այդ քաղակ, նա տարել էր իր գծագրերը չափում շինարարության հայեցողությամբ, բայց ամբոհին դուր չի եկել։ Նա հյուրանոցում սենյակ վերցրեց և սկսեց մտածել, թե ինչպես նախագծել այնպիսի շենք, որը մարդկանց դուր կգա։ Նա հասկացավ, որ իր նկարները հարմար են իր գյուղի համար և հասկացավ, որ պետք է փոխի շենքի գաղափարը։ Եվ նույն գիշերը նրա մտքով անցավ վերցնել այս քաղաքի տները, մի փոքր փոխել դրանք արտաքինից, և դա նոր տուն կլիներ։ Նա ամբողջ գիշերը նկարներ նկարելով անցկացրեց, և երբ առավոտը եկավ, նկարները տարավ քաղաքապետարան։և բոլորին դուր եկավ դա։ Տուն վերադառնալուց հետո նա հասկացավ, որ ոչ ոքի չի հետաքրքրում անհատականությունը, մարդկանց համար գլխավորը նոր բանն է, և նա հասկացավ, որ իմաստ չունի նոր բան հորինել։
Ժամհարյան Լեվոն 